W 1916 r. Austro-Węgry, II Rzesza i Legiony Polskie pokonały Rosjan i w akcie 5 listopada proklamowały zależne od Rzeszy regencyjne Królestwo Polskie. Powstały po obaleniu caratu Rząd Tymczasowy Rosji pod przewodnictwem arystokraty Gieorgija Lwowa w manifeście z dnia uznawał prawo do własnego państwa dla narodu polskiego, jednocześnie prowokując Polaków do wystąpienia przeciw ich dotychczasowym sojusznikom:
„Pełne prawo stanowienia o swoim losie według własnej woli i że wierny układom ze swymi sprzymierzeńcami, wierny wspólnym planom walki przeciwko światu germańskiemu, chciwemu walki, dopomoże do utworzenia niezawisłego państwa polskiego ze wszystkich terytoriów, w których Polacy tworzą większość, jako rękojmię trwałego pokoju w przyszłej, nowo zorganizowanej, Europie”.
29 sierpnia 1918 Rada Komisarzy Ludowych realizując postanowienia pokoju brzeskiego z II Rzeszą i Austro-Węgrami, specjalnym dekretem anulowała traktaty rozbiorowe, 7 października Rada Regencyjna zapowiedziała niepodległość Polski i 11 listopada przekazała naczelne dowództwo wojska Józefowi Piłsudskiemu, 14 listopada rozwiązała się.