Plany pruskie lądowego połączenia Brandenburgii z Prusami Wschodnimi poprzez zabór polskiego Pomorza, ujścia Wisły i dorzecza Noteci stały się ponownie aktualne w wyniku wojny siedmioletniej 1756–1763. Pokonana Francja ograniczyła swoje działania polityczne w Europie Środkowej, a Królestwo Pruskie utrzymały teren zajęty podczas wojen śląskich (czyli większość Śląska), co wzmocniło Prusy pogarszając sytuację geopolityczną Polski. Rosja skierowała swoją aktywność na ekspansję w kierunku południowym, celem zdobycia tureckich wybrzeży Morza Czarnego i potrzebowała sojusznika politycznego, którego mogłaby przeciwstawić prowadzącej odmienną politykę antyturecką Austrii oraz pomocy Prus w utrzymaniu zależności Polski. Rządzona przez Katarzynę II Wielką Rosja pierwotnie dążyła do kontynuacji polityki Piotra I Wielkiego zachowania całego polskiego protektoratu i dalszego ograniczenia jej autonomii i udzieliła w 1768 r. Rzeczypospolitej gwarancji integralności terytorialnej. Musiała jednak brać pod uwagę ponawiane żądania terytorialne sprzymierzonych z nią Prus.