Za tezą o „kłopotliwym problemie” Ludwika XVI, który utrudniał mu spłodzenie potomka, stał Stefan Zweig. Ta teza powstała pod wpływem jego przyjaciela, Zygmunta Freuda, który zasugerował ją jako jedną z możliwości.

Większość współczesnych historyków uważa, że Ludwik XVI nie został poddany obrzezaniu, opierając się na przekazie z 1777, pochodzącym od pruskiego dyplomaty, barona von der Goltza. Twierdził on, że król Francji na pewno odmówił zgody na przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Ten przekaz potwierdza również cesarz Józef II Habsburg-Lotaryński (1741-1790), który w czasie swojej wizyty na francuskim dworze uczestniczył w polowaniach wraz ze swoim szwagrem, królem Francji, co zapisał w swym dzienniku. Tę teorię potwierdza fakt, że Ludwik XVI często uczestniczył w polowaniach i niemożliwe było przejście, tak wówczas poważnej, operacji i po krótkiej rekonwalescencji branie aktywnego udziału w polowaniu. Gdyby król Francji przeszedł zabieg obrzezania, to musiałby spędzić kilka tygodni w swych apartamentach. Cesarz Józef II w listach do matki, cesarzowej Marii Teresy, bez ogródek opisywał brak doświadczenia szwagra i siostry w sprawach łóżkowych, a także brak zainteresowania tymi sprawami ze strony Marii Antoniny.