We wsi według opisu był dwór i folwark klasztorny 15 łanów kmiecych 2 karczmy z rolami, młyn z dobrą sadzawką i 2 zagrody na rolach dworskich. Kmiecie płacą czynsz, odrabiają po 1 dzień w tygodniu i 2 powaby i dają po 30 jaj, po 2 koguty, po 2 sery i sep Długosz (L.B. T.III s.66, T. 1 s.36)Przypis autorów słownika: Na stronie 166 tomu II L.B. podano błędne dane o przynależności wsi Kamieńczyce do króla.

W roku 1486 klasztor zwierzyniecki powierza mieszczaninowi krakowskiemu Pawłowi Turskiemu wieś Kamieńczyce na 10 lat. Wieś była wówczas całkowicie zrujnowaną i opustoszałą z powodu nadużyć najemników królewskich i zarazy, tak że pozostało zaledwie 2 kmieci, którzy zresztą zbiegli do sąsiednich dziedziców lękających się, aby spustoszenia nie ogarnęły wszystkiego w najbliższym sąsiedztwie. Według polecenia Paweł ma ponownie lokować na prawie niemieckim wieś Kamieńczyce. Prawo to wieś miała od dawna zgodnie z przywilejami klasztoru wraz z czynszem ½ grzywny z każdego łanu, wszystkimi świadczeniami, daninami i robocizną. Klasztor według zawartej umowy rezygnuje na 10 lat z wszelkich dochodów z tej wsi.