Podobnie jak jej krewna i poprzedniczka, druga Medyceuszka na tronie Francji formalnie zakończyła regencję wraz z osiągnięciem przez syna względnej pełnoletności, jednak 13-letni monarcha tego samego dnia 2 października 1614 powierzył jej funkcję szefowej rady królewskiej, a rzeczywistą i niepodzielną władzę królowa sprawowała przez kilka kolejnych lat, walcząc o nią jeszcze w okresie 1617–1620.
Maria w znacznej mierze porzuciła politykę swego męża. Jako zagorzała katoliczka odsunęła dawnych, hugenockich doradców Henryka, natomiast w polityce zagranicznej zwróciła się ku Hiszpanii i papiestwu. Zwrot ten zaowocował wkrótce małżeństwem młodego Ludwika XIII z hiszpańską księżniczką Anną Austriaczką, który odbył się 9 listopada 1615 roku. Rządy Conciniego były skrajnie niepopularne, a sama Maria znienawidzona przez starą arystokrację, która zwała ją „grubą bankierzycą”. Przez to polityka królowej i stronnictwa ultrakatolickiego (tzw. partii dévot) były chwiejne, a Maria musiała stale zwalczać silną opozycję magnacką.