Katodoluminescencja, elektronoluminescencja – zjawisko luminescencji występujące w izolatorach i półprzewodnikach.
Katodoluminescencja swoją genezę ma w rekombinacji pary elektron–dziura wytworzonej przez wybicie elektronu walencyjnego. Wielkość takiego przejścia zależy od szerokości przerwy energetycznej materiału. Szerokość przerwy zależy od temperatury, struktury krystalicznej, ilości wtrąceń oraz koncentracji defektów.
Współczesna katodoluminescencja jest stosowana nie tylko do obrazowania luminescencji, lecz także do szczegółowej charakterystyki lokalnych właściwości materiałów. W połączeniu ze skaningowym mikroskopem elektronowym umożliwia wykonywanie spektroskopowych i hiperspektralnych map o wysokiej rozdzielczości przestrzennej. Analiza intensywności, energii oraz szerokości linii emisji pozwala badać m.in. defekty, naprężenia i lokalne niejednorodności materiału. W przypadku GaN wykazano również możliwość ilościowego określania lokalnej koncentracji nośników związanej z domieszkowaniem krzemem, w szerokim zakresie koncentracji i z rozdzielczością nanometryczną.