Zostało ono odparte przez 3 kompanię. Ponawiane ataki polskie na Longinówkę nie powiodły się, a Niemcy rozpoczęli uderzyli od wschodu, okrążając obrońców. W końcu polskie bataliony, oczekując posiłków, zaległy w otwartym terenie. Przed godziną 6.00 dnia 6 września Niemcy rozpoczęli kolejne natarcie. Początkowo Polacy odpierali uderzenia. Kiedy jednak do akcji ruszyły czołgi, a w batalionach nie było już ani jednej armatki przeciwpancernej, obrońcy musieli ulec. Do godziny 6.00 zginęli niemal wszyscy polscy żołnierze. Po walce, ranni i nieliczni, którzy przeżyli zostali rozjechani przez czołgi lub dobici przez niemiecką piechotę. W nocy z 5 na 6 września pozostałe jednostki 29 Dywizji Piechoty wycofały się w lasy w okolice Koła. Były to: 81 pułk piechoty, II/29 pułku artylerii lekkiej, 29 dywizjon artylerii ciężkiej, 29 batalion saperów, sztab 29 Dywizji Piechoty.
Rano 6 września w okolicach Koła ześrodkowały się: 29 pal (bez I i III dywizjonu), 29 dac, 29 bsap (bez zmot. ksap), kompania kolarzy, kompania ckm i szwadron kawalerii dywizyjnej. Stanowisko dowodzenia rozwinięto we wschodniej części Koła. Będący na stanowisku dowodzenia płk Oziewicz nie znał położenia swoich pułków.