XIX wiek Pod koniec XVIII w. Koziczyn, podobnie jak Lipę i Szulmierz kupił Antoni Nosarzewski, przy czym dwie pierwsze wsie były wspólną własnością Michała Małowieskiego i Nosarzewskiego. W 1829 r. obaj współwłaściciele podzielili dobra - koziczyńskie pozostały przy Nosarzewskim. Były one dosyć rozległe: obejmowały Koziczyn, Koziczynek, Nieborzyn oraz "pół lasu Donoch", który obecnie należy do Szulmierza. Koziczyński proboszcz nadal pobierał dziesięcinę ze wsi, ale zamiast winnych 20 zł otrzymywał tylko 8 zł. W Księstwie Warszawskim Koziczyn znajdował się w departamencie płockim, powiecie przasnyskim, gminie Wierzbowo.

Antoni zmarł w 1839 r., a dobra przejęła Leokadia z Romockich Cyprysińska, jego wnuczka. Cyprysińscy mieszkali na stale w Warszawie, a jednym śladem ich obecności w Koziczynie jest tablica nagrobna Konstantego Cyprysińskiego, syna Antoniego z pierwszego małżeństwa, który tu zmarł w 1855 r. podczas zarazy. Po śmierci Leokadii w 1858 r. w Szczawnicy-Krościenku oraz jej męża Antoniego w 1860 r. majątek Koziczyn odziedziczyły dzieci. Ostatecznie przez porozumienie cały majątek trafił do Marii Elżbiety Leokadii, która w 1867 r. wyszła za mąż za doktora medycyny Józefa Aleksandra Kinnela.