którzy otwarli w mieście szkołę dla współwyznawców i drukarnię 1555 – na synodzie w Koźminku doszło do zjednoczenia kalwinistów i braci czeskich. Był to doniosły moment w dziejach polskiego protestantyzmu, ale unia okazała się krótkotrwała. 1570 – w mieście działało 50 rzemieślników, Koźminek posiadał gorzelnię i browar 1607 – fara wróciła do katolików 1614 – parafia dysydencka została rozwiązana 1618 – zaczął się powolny upadek miasta, działało tam już tylko 34 rzemieślników 1770 – powstał przemysł tkacki, prowadzony głównie przez niemieckich osadników z Dolnego Śląska 1793 – w wyniku II rozbioru Polski Koźminek tymczasowo przeszedł pod władzę pruską. Miał wówczas 342 mieszkańców i 111 domów, działało tam 85 rzemieślników, w czym 30 szewców i 19 krawców 1807 – miejscowość w granicach Księstwa Warszawskiego 1810 – miasto posiadało 737 mieszkańców 1815 – Koźminek został włączony w granice Królestwa Kongresowego (w składzie Imperium Rosyjskiego) pod zaborem rosyjskim 1860 – 1422 mieszkańców, w tym 980 katolików, 182 ewangelików i 260 Żydów 1870 – władze rosyjskie odebrały Koźminkowi prawa miejskie 1902 – 2000 mieszkańców 1918 – w granicach odrodzonej Polski (w powiecie kaliskim województwa łódzkiego, a od 1938 roku w województwie poznańskim) 1933–1937 – komendantem Posterunku Policji Państwowej był Antoni