Taster posiadał trzy typy elementów wymiennych, decydujących o szerokości znaków oraz przyporządkowaniu klawiszy do kombinacji otworów kodowanych przez klawisz: Międzyrama (nakładana na korpus tastra, na nią zakładano bloki z klawiszami) – odpowiadała za przyporządkowanie klawiszy. Bęben setowy (walcowa skala) – służył do wskazywania szerokości dotychczas wpisanego tekstu. Wkład jednostkowy (blok wsuwany z przodu perforatora) – decydował o szerokości znaków znajdujących się w poszczególnych rzędach ramki z matrycami i stanowił komplet z klinem setowym zakładanym na odlewarce.
W roku 1973 sprowadzono do Polski Taster elektroniczny na wyposażenie do Wrocławskiej Drukarni Naukowej. Operatorem tego urządzenia był Zbigniew Dyl.
Maszyny do odlewania Odlewarka do składów odlewała czcionki o stopniu pisma do 14 punktów. Większe rozmiary (do 24 punktów) można było odlewać na odlewarce do dużych składów, która różniła się nieco konstrukcją. Oprócz odlewarek do składania, w Europie stosowano także odlewarki „Supra”. Były to maszyny prostsze pod względem konstrukcyjnym, służyły do odlewania czcionek do dopełniania kaszt (do składu ręcznego) oraz linii, interlinii i ryg. Odlewarka „Supra” mogła odlewać materiał zecerski w stopniu do 72 punktów.