Pierwsze wzmianki o miejscowości są związane z klasztorem świętokrzyskim, a dokładniej – z ustalaniem granic między dobrami opactwa benedyktynów a ziemiami biskupstwa krakowskiego i biskupstwa włocławskiego.

W 1374 roku przy opisie granic po raz pierwszy został wymieniony Lechowicz, który graniczył z Ratajami (Wólka Milanowska).

W XV wieku były dwie miejscowości o tej samej nazwie - Lechów major, czyli większy, należał do kapituły krakowskiej. A Lechów minor, czyli mniejszy (dzisiejszy Lechówek), był własnością biskupów włocławskich.

Jan Długosz wspomina o Lechowie należącym do biskupów włocławskich. Lechów przez niego opisany miał 7 osiadłych łanów kmiecych i sołectwo osadzone na 2 łanach. Nie było tu folwarku ani karczmy. Kmiecie byli wolni od pańszczyzny i danin, natomiast mieli obowiązek 2-3 razy w roku uczestniczyć w łowach. Musieli także opłacać czynsz, a sołtys był zobowiązany brać udział w pospolitym ruszeniu.