Ambitne zamierzenia urbanistycznego zagospodarowania tej dzielnicy z lat 60., ze stadionem, teatrem, kilkoma mostami spinającymi ją ze śródmieściem i kilkoma bezkolizyjnymi skrzyżowaniami zachowały się tylko w formie planów i makiet; wysokie koszty budowy takiej dzielnicy, brak należytego uzbrojenia terenów w latach 60., a także naciski na szybką realizację dużej liczby mieszkań w latach 70. spowodowały korektę planów i powstanie dzielnicy jednakowych 11-piętrowych bloków z wielkiej płyty; ustawionych południkowo, co miało ułatwiać i przyspieszyć cykl realizacyjny oddawania nowych mieszkań nie tylko przez ich typizację, ale choćby też przez łatwość obsługi budowy dwóch bloków jednocześnie przez jeden dźwig wieżowy transportujący na poszczególne kondygnacje elementy niezbędne do budowy.
Osiedle Nowe Miasto aż do lat 90. borykało się z brakiem podstawowej infrastruktury (sklepów, parków) i dużym zaniedbaniem przestrzeni; wyjątkiem była szybka budowa dużej szkoły podstawowej i dwóch przedszkoli.