Pan Jezus „polecił spisanie objawienia wydać pod sąd biskupów mówiąc: «Jak osądzą, tak im się stanie». Wymienił Pan Jezus trzech biskupów, a potem polecił udać się wprost do Stolicy Apostolskiej i całe Dzieło złożyć u stóp papieża. I powiedział Pan: «Nie potrzebujecie uznania i zalecenia biskupów, bo dzieło święte jest i samo się zaleca»”. Te dwie księgi objawień spisała Mateczka „na rozkaz”, tzn. upłynęło sporo czasu od objawienia do zanotowania. W pierwszym przypadku po upływie roku, w drugim po dziewięciu latach.
W zakończeniu Mateczka napisała: „Przed spisaniem tych objawień prosiłam o łaskę Ducha Przenajświętszego, żebym je spisała według woli Bożej, nie dodając nic swego i w tej chwili miałam poznanie, że powinnam prosić Trójcy Przenajświętszej o błogosławieństwo. Wtedy w największym uniżeniu upokarzając się zaczęłam błagać Trójcę Przenajświętszą o błogosławieństwo. I po chwili usłyszałam z góry te słowa «Pokój tobie duszo, pokój wszystkiej nędzy twojej, pokój słowom twoim, pokój wszystkim sprawom twoim, pokój miejscom w których przebywać będziesz, pokój wszystkim z którymi obcować będziesz i słuchać cię będą, pokój i miłosierdzie tym za którymi błagać będziesz, pokój całej ziemi, jeśli przyjmie miłosierdzie.» Pisałam dnia 30 grudnia 1902 roku”.