Początkowo miejscowość była własnością szlachecką i należała do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Zbąskich herbu Nałęcz, którzy od nazwy Zbąszyń przyjęli odmiejscowe nazwisko), a później również do Opalińskich herbu Łodzia, Bielawskich, Jaskóleckich, Ujejskich. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1487 odnotowano ją w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1441 leżała w parafii Wielichowo, a w 1580 w parafii Parzęczewo.
Pierwszy zachowany zapis o wsi pochodzi z 1412 i odnotowuje Elżbietę z Parzęczewa, która toczyła procesy o dziedzinę Lubiechowo z Wyszakiem, Michałem i Mikołajem z Parzęczewa, oraz drugi z Michałkiem z Parzęczewa. W 1429 woźny sądu ziemskiego zapowiedział wszystkie pożytki w Parzęczewie i Lubiechowie wspomnianego Mikołaja z Parzęczewa i Lubiechowa.
W 1436 wspomniany został sędzia poznański Abraham Głowacz ze Zbąszynia, który toczył proces z Janem Granowskim o połowy dziedzin Parzęczewo i Lubiechowo, które nabył drogą zamiany za dziedzinę Bylęcin koło Zbąszynia. Sąd utrzymał w mocy dokument nabycia tych dziedzin przez Abrahama Głowacza.