Na przełomie XIX i XX w. w Lubowie, obok pałacu, istniało kilkadziesiąt domów mieszkalnych, szkoła ewangelicka i pokaźny pański folwark, a przy nim m.in. tzw. ogród zwierzęcy, szklarnie, bielarnia, gorzelnia, wypalarnia wapna i cegielnia, skład węgla kamiennego, 2 wiatraki. Było w tym czasie w Lubowie również kilkanaście barek i domy rzeczne nad Odrą, młyn wodny nad rzeką, domy nad jeziorem. We wsi mieszkało kilku mniejszych rolników, kupców i rzemieślników.
Mieszkańcy Lubowa byli wówczas wyznania ewangelickiego, a miejscowość podlegała pod parafię tej grupy wyznaniowej, znajdującą się w Luboszycach, ok. 6 km stąd.
O bogatej historii Lubowa zaświadczał wspomniany wspaniały pałac, który jednak został zburzony. Obecnie można zobaczyć jedynie jego ruiny, jak również to, co zostało z dawnego świetnego parku otaczającego budynek oraz z folwarku (w miejscu zabudowań gospodarczych przez jakiś czas po wojnie prosperował miejscowy PGR).