Miejscowość wspominały historyczne dokumenty prawne, własnościowe i podatkowe. W 1386 dziedzice z Lutomia pozwani zostali przez Sędziwoja Psarskiego o to, że najechali gwałtem w 4 konie jego dobra i rabowali, przez co poniósł szkodę w wysokości 30 grzywien. W 1387 kolejny dokument sądowy odnotowuje spór o 15 grzywien Janka Lutomskiego z Lutomia z Piotrkiem Połajewskim. Zachowało się szereg średniowiecznych dokumentów sądowych ze sporami właścicielskimi dotyczącymi wsi. W 1404 wieś była siedzibą parafii. W 1475 miejscowość była wsią szlachecką i leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 leżała w dekanacie Wronki.
W 1418 odnotowany został spór sądowy o granice dziedzin Przecława dziedzica lutomskiego z dziedzicami Sierakowa. W 1432 pełnomocnicy Bodzęty i Jana z Lutomia oraz Femy żony Wierzbięty z Sierakowa wyznaczają granice wokół wsi. W 1435 przegrywają oni proces o bezprawne wytyczenie granic z Agnieszką z Sierakowa oraz Janem i jego braćmi niedzielnymi z Sierakowa i mają usunąć pal oraz zapłacić karę. W 1499 odnotowano pobliskie jezioro oraz młyn wodny zwany Lutomskim Młynem. W 1563 miejscowość została odnotowana przy podziale lasów w Kaczlinie.