W 1948 pośmiertnie odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy.
Biblioteka Narodowa podaje jako rok urodzenia 1904, czasami błędnie podawana jest data 1910.
Twórczość Ignacy Fik był autorem kilku tomów poezji: Kłamstwa lustra (1931), Przemiany (1932), Plakaty na murze (1936), Przymierze (1940, wydanie konspiracyjne). Opublikował syntezy historycznoliterackie Rodowód społeczny literatury (1938) i Dwadzieścia lat literatury polskiej (1939). Pisał również utwory publicystyczne o tematyce społecznej.
Jako krytyk akcentował społeczne, ideowe i klasowe uwarunkowania literatury. Postulował estetykę realizmu, chociaż akceptował częściowo nowe trendy literackie. Brał m.in. udział w sporze o Ferdydurke Witolda Gombrowicza (pamflet na powieść ogłoszony w 1938) i twórczość Michała Choromańskiego, którą skrytykował w głośnym artykule Literatura choromaniaków (1935). Współpracował głównie z czasopismami o orientacji lewicowej: „Nasz Wyraz”, „Sygnały”. Publikował także w pismach „Gazeta Literacka”, „Pion”, „Życie Literackie”.