W 1747 r. jej właścicielem był von Schenckendorf, a zamieszkiwało ją 10 kmieci, 15 zagrodników i chałupników. W 1765 r. posiadaczem Ławicy był von Burschka, a mieszkało tu już 16 kmieci, 38 zagrodników i 6 chałupników. Z kolei w 1782 r. właścicielem był niejaki Gläser. Wieś składała się z 41 budynków i folwarku, a mieszkało w niej 10 kmieci, 30 zagrodników i chałupników. W 1797 r. w osadzie założono szkołęSłownik geografii turystycznej, op. cit., s. 258..
Wiek XIX i 1 połowa XX w. 200px|thumb|Przystanek kolejowy zbudowany w 1875 roku 200px|thumb|Elektrownia wodna Wiek XIX przyniósł ze sobą słabszy rozwój wsi niż w poprzednim stuleciu, nadal jednak cechą charakterystyczną dla Ławicy była częsta zmiana właścicieli. W 1825 r. był nim Karl Bather, a już niespełna dwadzieścia lat później – von Albert. Znajdowały się tu wówczas 43 budynki, folwark z dworem oraz szkoła. Wieś miała czysto rolniczy charakter, z rzemieślników mieszkał tu tylko kowal, a folwarku trzymano ponad 500 merynosów. W 1864 r. majątek ziemski obejmował 533 morgi i stanowił własność wrocławskiego kupca, Rudolpha SchodleraSłownik geografii turystycznej Sudetów, op. cit., s. 259..