Mogą bowiem występować jej wariacje, przekształcenia, kompozytor może również wprowadzić nowy materiał muzyczny.
W ramach jednej fugi może wystąpić dowolna liczba kontrapunktów swobodnych, a kontrapunktów stałych maksymalnie tyle, ile w fudze tematów.
Łączniki – wewnętrzny i zewnętrzny Oprócz ekspozycji i innych przeprowadzeń tematu w skład fugi wchodzą także łączniki – wewnętrzne i zewnętrzne. Różnica pomiędzy nimi polega na położeniu łącznika w fudze. Gdy ma on miejsce w ramach ekspozycji lub kolejnych przeprowadzeń, jest to łącznik wewnętrzny. Zwykle jest on krótszy od łącznika zewnętrznego (zawiera się w 1–2 taktach). Gdy łącznik występuje pomiędzy przeprowadzeniami, jest to łącznik zewnętrzny. Jego długość jest różna, od ok. 2 do nawet 20–30 taktów. Materiał muzyczny wykorzystany w łącznikach jest całkowicie zależny od kompozytora – nie ma ścisłych reguł, na czym powinien być on oparty. Może być to fragment jednego z kontrapunktów, fragment tematu, ale kompozytor może tu także wprowadzić całkowicie nową myśl muzyczną.
Coda Cały utwór wieńczy coda, która jest podsumowaniem wszystkiego, co wydarzyło się w jego trakcie – tak więc zawiera fragmenty kontrapunktów, tematu, lub też cały temat.