Cechy charakterystyczne grubość: współcześnie do wiązania cegieł stosuje się spoiny 1–2 cm. Podobne grubości stosowano w średniowieczu (1 cm w architekturze romańskiej, 1,5–1,8 cm w gotyku). W starożytności stosowano spoiny grubsze (3–4 cm w Rzymie, 8 cm w Bizancjum). kolor: wynika ze składu zaprawy, a zwłaszcza z domieszek. kształt: spoinę można modelować na różne sposoby. Może być płaska, wklęsła lub wypukła w kształcie wałka. Dwie ostatnie powodują grę światłocieni, co wpływa na wygląd elewacji.
Materiał W starożytności spoiny wykonywano z zaprawy wapiennej, czasami z domieszkami: mączki ceglanej, popiołu bądź puzzolany, co pozwalało uzyskać różne barwy. W średniowieczu dla podkreślenia kontrastu w murach ceglanych spoiny bielono. Od XIX wraz z częstszym stosowaniem zaprawy cementowej, która miała kolor szary, przez pewien czas zabarwiono ją np. na czarno lub na niebiesko.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Elementy budowlane