Historia Łęczno jest starą wsią szczycącą się metryką średniowieczną. Według spisu z 1628 r. zawsze było posiadłością ziemską i należało do zamku w Białogardzie. W 1728 r. wymienione jest jako własność Książęcego Zarządu Dóbr w Białogardzie (Amt Belgard), później Królewskiego Zarządu Dóbr w Białogardzie. Po rozwiązaniu domeny jako właściciel wymieniany jest człowiek o imieniu Gerke, po nim rodzina von Knobelsdorf. Już w roku 1864 utworzono we wsi szkołę. W 1865 roku nowym właścicielem Łęczna był Robert Balthasar, kiedy zbankrutował w 1904 roku, wieś przekształciła się w wieś chłopską. Założenie folwarczne zlokalizowane było w północnej części wsi, przylegając do głównego drogi prowadzącej przez tę miejscowość. Wraz z późnogotyckim kościołem i stodołą stanowiło ono układ przestrzenny. W zespole tym w części rezydencjonalnej był dworek, nic nie wiadomo o istnieniu parku. Drugim zasadniczym elementem składowym majątku było podwórze gospodarcze wraz z budynkami gospodarczymi, a ostatnim kolonia mieszkalna, budynki gospodarcze jak mieszkalne były w kompozycji rozproszonej. Północną ścianę podwórza gospodarczego zamykał dworek. Była to niezbyt okazała budowla wykonana z cegły na fundamentach kamiennych i kryta dachówką. Na południe od niego zlokalizowane były dwie stodoły. Zespół folwarczny był zlokalizowany na ok. 2,30 ha.