Nazwa miejscowości jest połączeniem wspomnianej podstawy słowotwórczej z sufiksem „-ica”.

Po rozbiorach Polski w okresie zaborów, w XIX i pierwszej połowie XX wieku, pruska administracja zaboru pruskiego używała także zgermanizowanej nazwy niemieckiej – „Lenschütz”, która była fonetyczną adaptacją polskiej nazwy „Łęczyca”. W 1884 odnotowano polską nazwę „Łęczyca” oraz niemiecką „Lenschütz”, w 1921 „Łęczyca” oraz „Lenschütz” .

Historia Miejscowość początkowo była własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty polskiej z rodu Gołanieckich, Grudzińskich, Białośliwskich, Sypniewskich. Od 1320 miejscowość leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1469 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1442 należała do parafii Wiry.

Pierwsze zachowane zapisy o wsi pochodzą z archiwalnych zapisów sądowych. Miejscowość była kiedyś miastem i notowana była po łacinie jako „oppidium”. Poświadczają to pierwsze zapisy. W 1442 Piotr wójt (łac. „advocatus”) w Łęczycy zeznał przed sądem, że opłatę zwaną stołowe od mieszczan łęczyckich pobierał pleban w Wirach.