Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1469 wieś Łężce zalegała z poborem podatkowym. W 1508 miejscowość zapłaciła wiardunki wojenne od 12 łanów, karczmy oraz młyna wodnego o jednym kole. W 1509 pobór odbył się z 12 łanów, karczmy i młyna. W 1563 pobrao podatki z 8 łanów, karczmy dorocznej, młyna dorocznego o jednym kole. W 1564 we wsi odnotowano 10 łanów. W 1577 płatnikiem poboru był Marcin Kurski. W 1580 zapłacił on pobór od 11 półłanków, 0,5 łana karczmarskiego, 0,5 łana młynarskiego, 4 zagrodników, 5 komorników, jednego pasterza posiadającego 10 owiec oraz młyna o dwóch kołach.
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Łężce należały do okręgu kwileckiego tego powiatu i stanowiły odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas Kruger. Według spisu urzędowego z 1837 roku wieś liczyła 194 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 17 dymów (domostw).