Łochowice (niem. Lochwitz) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Krosno Odrzańskie.

Wieś kolonizowano już od XIII wieku. Jako Lochuz zapisano ją w 1261 roku, a jako Luchowitz około 1300 roku. Joachim I w 1521 roku udostępnił wieś jako dożywocie żonie Kaspara von Maltitza, zarządcy w Krośnie. Z polecenia margrabiego Jana z Kostrzyna w Łochowicach w 1551 roku zbudowano nowy młyn. Na początku XVII wieku wieś należała do książęcej domeny w Krośnie Odrzańskim. Łochowice wyludniły się wskutek klęsk i zniszczeń spowodowanych wojną trzydziestoletnią i połowa dóbr ziemskich nie była uprawiana. Folwark domeny przeszedł w XIX wieku na własność rodziny Fournier. Podano, że w 1879 roku dobra należały do wdowy von Endell. We wsi znajdowały się wówczas wapniarnia i cegielnia. Interesującym obiektem zabytkowym jest kościół filialny pod wezwaniem Chrystusa Króla, który wzniesiono w latach trzydziestych XIX wieku przez protestantów w stylu klasycystycznym. Do końca II wojny światowej pozostał w ich dyspozycji, kiedy to przejęli go katolicy.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.