Łoniewo (pol. hist. Łuniewo) – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie leszczyńskim, w gminie Osieczna.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od końca XIV wieku. Wymieniona w dokumencie zapisanym po łacinie z 1388 jako Lunewo, 1396 Lunow, 1439 Lunyewo, 1557 Lonyewo.
Okolice miejscowości były jednak zasiedlone wcześniej. W pobliżu miejscowości archeolodzy odkryli grodzisko wklęsłe znajdującego się na półwyspie wcinającym się w Jezioro Łoniewskie, które szacunkowo datowane jest na IX-XI wiek.
W latach 1388–1400 dziedzicem wsi był Marcin Wyskota, a później właścicielami byli bracia Gryżyńscy. W 1415 woźny sądowy Andrzej Gryżyński w imieniu brata Przybysława zapowiedział sądy gajone t.zw. gaje zwane zapustami w kilku należących do dóbr Osieczna wsiach; w tym także m.in. w Łoniewie. W 1462 odnotowano działy majątkowe wnuków Andrzeja Gryżyńskiego, braci Borków z Osiecznej. Dobra osieckie, w tym Łoniewo, otrzymał wtedy Mikołaj Borek Osiecki.