Łubnica – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie grodziskim, w gminie Wielichowo.
Historia Wieś pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od końca XIII wieku. Wymieniona w dokumencie zapisanym po łacinie z 1288 Lubnica, 1297 Lubnicza, 1319 Lubnicze.
Miejscowość początkowo była własnością książęcą, a potem w drodze wymiany stała się kościelną i należała do biskupstwa poznańskiego. Leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Wielichowo.
Wieś pierwszy raz była wzmiankowana w 1280, kiedy to książę wielkopolski Przemysł II przekazał ją w zamian za inne dobre biskupstwu poznańskiemu. W 1297 biskup poznański Jan Gerbicz dał Jaśkowi oraz Włostkowi swą wieś Łubnica w celu lokacji na prawie niemieckim. Według dokumentu nadania wsi miał im przypaść co siódmy łan flamandzki, który został uwolniony od podatków. Wolnizna miała trwać 5 lat, przy czym w pierwszym jej roku biskup miał otrzymywać 4 grzywny, a w następnych latach po 5 grzywien tytułem dziesięciny. Po upływie wolnizny mieszkańcy mieli płacić po dwie ćwiertnie pszenicy, 5 ćwiertni owsa, 5 ćwiertni żyta oraz jedną grzywnę z łanu jako czynsz, który miał być odstawiany do Ząbrska (obecnie Zemsko, k. Stęszewa).