W 1581 pobór od 14,5 łana i 3 łanów należących do miejscowych sołtysów.
Pod koniec XVI wieku wieś duchowna Łubnica była własnością biskupstwa poznańskiego, leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga NarodówAtlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 245..
W wyniku II rozbioru Rzeczypospolitej w 1793, miejscowość przeszła w posiadanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Łubnica należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kosten rejencji poznańskiej. Łubnica należała do okręgu wielichowskiego tego powiatu i stanowiła część prywatnego majątku Wielichów (dziś Wielichowo), którego właścicielem był wówczas Mikołaj Mielżyński. Według spisu urzędowego z 1837 roku Łubnica liczyła 303 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 34 dymy (domostwa).
Pod koniec XIX wieku Łubnica, pod nazwą Lubnica należała do powiatu kościańskiego. W 1871 roku liczyła 57 domostw i 399 mieszkańców, zaś w 1880 roku liczyła 520 mieszkańców, w większości katolików (protestantów było 13).