Łubowo (niem. LubowRozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości ()) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie szczecineckim, w gminie Borne Sulinowo, nad jeziorem Lubicko Wielkie (pow. 168 ha, głębokość 36,2 m, na jeziorze znajduje się wyspa Lubicka – ok. 25 ha), w pasmie jezior Pojezierza Drawskiego (w promieniu kilkunastu km od wsi liczne zbiorniki jeziorne), przy drodze krajowej nr 20 Stargard Szczeciński – Szczecinek – Gdynia.
W latach 1946–54 siedziba gminy Łubowo, następnie do 1972 r. siedziba gromady Łubowo.
Historia
Pierwsze informacje o osadnictwie na terenach dzisiejszego Łubowa pochodzą z VI-V wieku p.n.e. Natrafiono tu również na znaleziska z epoki brązu. Tzw. „sosnowa górka”, znajdująca się w pobliżu łubowskiego kąpieliska nad jeziorem Lubicko Wielkie, była miejscem kultu słowiańskich bóstw. W 1925 r. niemieccy rybacy wyłowili z jeziora słup kultowy przedstawiający Belbuka – opiekuńczego bożka osady. Na terenie Łubowa-Kolonii odkryto groby skrzynkowe – pozostałość kultury wschodnioeuropejskiej. Przez długi czas ziemie te znajdowały się pod władaniem zakonu templariuszy.