Historia Pisane początki Ługowa sięgają przełomu XIV i XV wieku. Pierwsze wzmianka pochodzi z roku 1409, kiedy to wymienia się dziedzica wsi Lugow- Sylwestra Lasotę Leszka herbu Płonia. Wkrótce pojawiają się inne imiona powiązane z Ługowem, odnotowane zostały nawet dwie kobiety, Święchna z Ługowa i Masiota, żona Wilczka z Ługowa. Zamieszkująca Ługów w tych czasach szlachta nie należała do możnej i utytułowanej, gdyż w 1427 roku pojawił się zarzut ze strony mieszkającego w pobliskim Ożarowie Dziersława, że uważający się za rycerza Sylwester z Ługowa, w rzeczywistości wcale nie należy do stanu rycerskiego. Sprawa znalazła się w sądzie lubelskim, przed którym Sylwester udowodnił swoje rycerskie pochodzenie, powołując się na świadków i przedstawiając swój herb – Płonia (pół podkowy z trzema gwoździami). W XV stuleciu w Ługowie dziedziczyły trzy rodziny rycerskie – Ożarowscy, Ługowscy i Jakusz. W XVI wieku wśród dziedziców wsi nadal byli Ługowscy. Wiek XVII poza Ługowskimi i Ożarowskimi przynosi nowe nazwiska wśród szlachty dziedziczącej w Ługowie, co wskazuje na znaczne rozdrobnienie własności szlacheckiej. Potop szwedzki z 1655 roku miał duży wpływ na stosunki własnościowe w Ługowie. Drobna szlachta zubożała i wyprzedała swoje ziemie. W wieku XVIII Ługów należy już do jednej rodziny.