Na terenie Ziemi Kołobrzeskiej ślady obecności człowieka sięgają schyłku epoki lodowcowej – około 9 tys. lat p.n.e. – kiedy pojawiły się tu grupy łowców reniferów. W okresie mezolitu (8000–4000 p.n.e.) rozwijały się społeczności łowiecko-zbierackie, które z czasem adaptowały nowe elementy gospodarki rolniczej, przyniesione przez ludność neolityczną z południa. Około 5 tys. lat p.n.e. w środkowym pasie Pomorza zaczęli osiedlać się pierwsi rolnicy i hodowcy. Z tego czasu pochodzi też tzw. „Wenus z Kołobrzegu” – 12‑centymetrowa, unikatowa w skali Polski kamienna figurka datowana na ponad 6 tys. lat temu. W epoce brązu i wczesnej epoce żelaza rozwijało się osadnictwo ludności kultury łużyckiej, zastąpionej przez ugrupowania kultury pomorskiej. W okresie wpływów rzymskich lokalne osady utrzymywały kontakty handlowe z imperium, o czym świadczą znaleziska monet rzymskich i importowanych przedmiotów, m.in. z Dębczyna i okolic.