Wieś była początkowo własnością szlachecką należącą do szlachty z pogranicza Śląska i Wielkopolski z rodu Kromno, Auloków, Irzykowskich, Hermanów, Krakwiczów Drzewieckich, Tosów oraz Opalińskich. Pierwszy zapis z 1438 mówi o tym, że Elżbieta z Łysiny pozwana została przez plebana z Lginia o jedną grzywnę czynszu z Drzewc odpowiadając, że to nie ona jest dziedziczką tej wsi lecz jej brat Kasper. W połowie XV wieku dziedzicem we wsi był Jan Kromno z Łysin, który w 1444 odnotowany został jako świadek. W 1447 wdowa po Piotrze Kromno z Łysin Elżbieta wraz z synem Janem Kromno zapisała plebanowi oraz altarystom w kościele parafialnym we Wschowie trzy grzywny czynszu od sumy głównej 30 grzywien.
W 1495 Eufemia wdowa po Jerzym Auloku oraz żona Piotra Irzykowskiego odstąpiła swojemu obecnemu mężowi 1/3 wiana oprawionego jej na Łysinach przez pierwszego męża. Była to kwota 66 grzywien oraz 16 skudów. Wodowa zapisała mu resztę tego wiana, tj. 130 grzywien, jako wyrównanie za straty poniesione przez niego z powodu spłaty jej długów.