Geografia Meroe leży na wschodnim brzegu Nilu, ok. 6,4 km na północ od Kabūszīyah koło Szandi i ok. 220 km na północ od Chartumu, w północnej części dzisiejszego Sudanu.
Od nazwy miasta Meroe nazwano region „Wyspa Meroe”, pomiędzy rzekami Nil i Atbara, którego obszar zajmuje obecnie region Butana.
Historia
Obszar Meroe został zamieszkany ok. X w. p.n.e. a samo Meroe stało się jednym z głównych ośrodków władzy królestwa Kusz od VIII wieku p.n.e. do IV wieku n.e. Od IV w. p.n.e. Meroe było stolicą królestwa po przeniesieniu z wcześniejszej stolicy Napaty, która została zajęta przez faraona Psametycha II ok. 590 r. p.n.e.
Lokalizacja Meroe dalej na południe, pomiędzy VI a V kataraktą na Nilu, na terenach zasobnych w rudy żelaza i heban była sprzyjająca w przypadku wojny z Egiptem. Meroe stało się ważnym ośrodkiem produkcji żelaza, wyrobu broni i narzędzi rolniczych. Narzędzia żelazne przyczyniły się do rozwoju rolnictwa – w regionie Meroe uprawiano proso i sorgo, a także hodowano bydło. Nadwyżki eksportowano, korzystając z dogodnej lokalizacji miasta na szlaku do Egiptu i nad Morze Czerwone. Meroe handlowało również piórami strusimi, złotem, kością słoniową, hebanem i skórami lampartów. Meroe stało się ważnym ośrodkiem przemysłowym i handlowym. W okresie swojej największej świetności mogło liczyć 20–25 tys.