W 1797 roku 5 Batalion 60 Pułku Piechoty rozwinięto do rozmiaru pułku. Żołnierzy nowej jednostki wyposażono w zielone mundury ułatwiające maskowanie (zielony mundur stał się charakterystyczną cechą brytyjskich oddziałów strzelców) i uzbrojono w niemieckie karabiny gwintowane. Na podstawie doświadczeń z tą jednostką postanowiono w 1800 utworzyć Korpus Strzelców. Żołnierze nowego korpusu mieli wchodzić w sile jednej kompanii w skład każdego batalionu piechoty. W marcu tego samego roku rozpoczęto szkolenie żołnierzy nowego korpusu. Już trzy miesiące później nowy korpus został rozwiązany. Z już wyszkolonych żołnierzy utworzono 95. Pułk Piechoty (później nazywany Brygadą Strzelców).
Uzbrojenie żołnierzy 95 Pułku stanowił karabin zaprojektowany przez Ezechiela Bakera. W lutym 1800 przedstawił on swoją broń do prób mających wyłonić karabin korpusu strzelców. Pierwszy karabin miał lufę z siedmioma bruzdami (skok gwintu 3048 mm) kalibru 17,5 mm (identyczny jak ówczesne brytyjskie karabiny wojskowe). W wyniku prób postanowiono zmniejszyć kaliber do 15,8 mm. Lufa mniejszego kalibru miała początkowo 20, później siedem bruzd prawoskrętnych o skoku 3048 mm.