Po jej pierwszym występie monarcha podszedł do niej i wyznał: Jesteś najbardziej czarującą kobietą we Francji!.
Zbudowała też w podwersalskim Trianon oranżerię i system szklarni, by król miał codziennie świeże warzywa i cytrusy, jakich nie mogła zaoferować mu kuchnia dworska.
Ostatnie lata Rola królewskiej faworyty nie była łatwa. Opinia francuska obwiniała ją za klęski oręża i dyplomacji francuskiej, stała się obiektem satyr i kąśliwych paszkwili. Najcięższym ciosem była dla niej śmierć niespełna dziesięcioletniej córki Fanfan.
W okresie, kiedy markiza nie była już kochanką króla, został utworzony Jeleni Park. Było to miejsce, do którego sprowadzano młode dziewczynki.
Zmarła w 1764 po przebyciu choroby płuc, ku radości córek króla nazywanych Mesdames Tantes: Adelajdy, Wiktorii i Zofii.
Za życia markiza de Pompadour mawiała: żyjmy hucznie i wesoło, a po nas choćby potop! (fr. aprés nous le déluge). Załamany śmiercią Madame de Pompadour Ludwik XV dopiero po czterech latach, w roku 1768, wziął kolejną maîtresse-en-titre, kurtyzanę Madame du Barry. thumb|Portret markizy pędzla François-Huberta Drouais|lewo
Zobacz też Kochanki władców Francji
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Pompadour − wiersz Kazimiery Zawistowskiej
Kategoria:Francuska szlachta Kategoria:Kochanki władców Francji Kategoria:Francuscy mecenasi sztuki Kategoria:Urodzeni w 1721 Kategoria:Zmarli w 1764 Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu