Niemcy wycofując się w 1945 roku wysadzili mosty i energetyczny system wodny. Jednak już w maju tego roku udało się ponownie uruchomić zakład. W początkowych latach po wojnie pracowało tu około 120 robotników. W 1946 roku zakład został upaństwowiony, a w 1959 roku wieś i zakład zelektryfikowano, instalując do napędu wału transmisyjnego silnik elektryczny. Do 4 listopada 1961 roku trwała nieprzerwanie produkcja oparta na zabytkowych maszynach i według starych technologii walcowania. Produkowano tu głównie gwoździe, łopaty, szpadle i okucia okienne.
Dnia 21 czerwca 1967 roku zakład w Maleńcu uznany został za zabytek techniki i wpisany do Rejestru Zabytków województwa kieleckiego (nr rej.: A.495/1-2 z 14.09.1957 i z 21.06.1967).
Po zaprzestaniu produkcji budynki zakładu zamieniono na magazyn. Nie remontowane, stopniowo ulegały dewastacji. W 1968 roku grupa studentów Wydziału Metalurgicznego Politechniki Śląskiej, podczas jednej z wycieczek przypadkowo znalazła się w Maleńcu i odkryła zabytkowy zakład. Część studentów, zachwycona swym odkryciem postanowiła doprowadzić obiekt do stanu świetności.
Po raz pierwszy studenci przybyli na obóz do Maleńca w sierpniu 1970 roku.