Stany Generalne i Konstytuanta Robespierre należał od początku do lewicy zgromadzenia. Wypowiadał się często, jednak jego mowy najczęściej spotykały się z niezrozumieniem. Protestował m.in. przeciwko królewskiemu prawu weta, choć w tym czasie opowiadał się jeszcze za monarchią konstytucyjną. Wielu deputowanych stanu trzeciego i dziennikarzy nie dostrzegało go lub traktowało z wyższością. W sprawozdaniach gazetowych nierzadko przekręcano jego nazwisko, nazywając go Robestpierre, Roberspierre, a nawet pan Robert. Jednak najczęściej pomijano jego nazwisko, zastępując je ubliżającą bezosobową formą jeden z deputowanych. Sławę przyniosły mu przemówienia przeciwko karze śmierci. W swoich mowach domagał się również równouprawnienia Żydów i wyzwolenia niewolników. Niepopularny wśród burżuazji, stawał się powoli idolem rewolucyjnego ludu paryskiego. Stało się to szczególnie widoczne, gdy powstał Klub Jakobinów, ugrupowanie radykalne i otwarte na poglądy lewicowe. Robespierre od początku był w nim jedną z kluczowych postaci. Do popularności Robespierre’a wśród najbiedniejszych przyczyniał się też fakt, iż polityk ten żył niezwykle skromnie, wynajmując pokój od członka klubu jakobinów, stolarza Duplaya.