Wartość majątku szacowano w tym czasie na około 12 tys. talarów, a we wsi mieszkało 3 kmieci, 24 zagrodników i 3 chałupników, w tym 1 rzemieślnik. Nadal istniało wolne dziedziczne sędziostwo z 1 kmieciem i 3 zagrodnikami. Z kolei w 1782 roku Marcinów należał do hrabiego Antona Alexandra von Magnisa z Ołdrzychowic Kłodzkich. Posiadał on tu folwark i młyn wodny, a mieszkało we wsi 2 kmieci oraz 33 zagrodników i chałupników. Natomiast w wolnym sędziostwie był również folwark z 5 zagrodnikami. W całej wsi mieszkało 3 rzemieślników.
W 1. połowie XIX wieku Marcinów nadal pozostawał niewielką wsią. W 1840 roku należał do hrabiego von Magnisa. Jego część liczyła 34 budynki, a w części niejakiego Ullricha, który dzierżył dziedziczne sędziostwo, było 5 budynków. We wsi był młyn, kowal, handlarz zbożem i działały 2 gorzelnie.
Marcinów w czasach niemieckich W 1871 roku doszło do zjednoczenia Niemiec i Marcinów znalazł się w ich granicach. W tym czasie majątek hrabiego von Magnisa obejmował 1075 morgów, a trzymał go dzierżawca Brosig z Kłodzka, natomiast dziedziczne sędziostwo Wilhelma Ullricha obejmowało 209 morgów. Dwór w części hrabiego von Magnisa nazywano Oberhofem.