Mierzyn – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Rozprza.
W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Mierzyn, po jej zniesieniu w gromadzie Rozprza. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.
Historia wsi Początki Według podania w miejscowości istniała pogańska świątynia, na miejscu której wybudowano drewniany kościół wzmiankowany już w Kronikach Długosza. Parafia w Mierzynie istnieje co najmniej od 1399 roku. O starożytności osady w Mierzynie świadczyć mogą wykopaliska z roku 1881. Podczas orania ziemi dworskiej znaleziono tam monety srebrne z II połowy XIV w., głównie półgroszy koronnych i denarów Kazimierza Wielkiego. Pierwszych było 35 sztuk, drugich przeszło 370. Ponadto znaleziono 5 całkowitych groszy praskich i 3 denary króla Karola Luksemburczyka, jeden denar węgierski Karola Roberta i przeszło 200 sztuk monet (prawdopodobnie śląskich).
Właściciele U schyłku XIV wieku Mierzyn należał już do rodu Mierskich (właśc. Mirskich herbu Jelita). Władał tymi dobrami Jarosław z Mierzyna piastujący urząd cześnika sieradzkiego. W I połowie XV wieku dziedzicami majątku byli bracia Jan i Rafał z Mierzyna Mierscy, następnie syn Rafała – Stanisław.