Do niedawna w północnej części wsi znajdował się modrzewiowy, parterowy dwór z przełomu XVII i XVIII wieku. Dwór spłonął w 1947. Zachował się natomiast kościół, który wedle tradycji założony został wkrótce po rozszerzeniu chrześcijaństwa w Polsce. Pierwotny kościół stanowiło obecne prezbiterium, do którego dziedzice wsi przybudowali około 1600 r. murowaną nawę. Kościół jest budowlą późnogotycka, jednonawowa z wielobocznym prezbiterium, krytą dachem dwuspadowym. W przybudówce przy prezbiterium znajduje się zakrystia, a przy nawie umiejscowiona jest kruchta. Od frontu wznosi się wieża wybudowana w latach 30. XIX wieku. W ścianie południowej nawy kościoła wyryte są imiona, nazwiska, miejscowości i daty, z których najwcześniejsza pochodzi z 1558.
Prezbiterium zwieńczone jest oryginalnym sklepieniem. W każdym przęśle sklepienia znajduje się zwornik z herbem Jelita. Na szczególną uwagę zasługują: chrzcielnica z 1609, obrazy w ołtarzach bocznych Madonny z XVII w. i św. Anny Samotrzeci z XVIII w. oraz późnogotycka płyta nagrobna Mikołaja Cieszanowskiego z I połowy XVI w. Obok kościoła stoi kapliczka z XVIII w., wewnątrz której znajduje się figurka Chrystusa Bolesnego. W historii Mierzyna zapisał się szczególnie ksiądz proboszcz Ignacy Napoleon Bogusławski herbu Ostoja, który przez pół wieku opiekował się tą parafią.