Papirus Bodmer XIV-XV, oznaczony symbolem (według systemu Gregory-Aland) – jeden z najstarszych i najlepiej zachowanych wczesnych rękopisów Nowego Testamentu, paleograficznie datowany na lata 175–225 n.e. W IV wieku prawdopodobnie należał do biblioteki klasztoru Pachomiusza, a około roku 700 ukryty został w kopcu przy rzece Nil. Odkryty został w połowie XX wieku, od roku 2006 przechowywany jest w Bibliotece Watykańskiej.

Tekst rękopisu jest wysoko oceniany przez współczesnych krytyków tekstu, cieszy się opinią najlepszej zachowanej kopii ewangelicznego tekstu i wraz z Kodeksem Watykańskim służy za podstawę w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu w tekście Ewangelii Łukasza i Jana. Odkrycie rękopisu zmieniło poglądy krytyków tekstu na historię tekstu Nowego Testamentu.

Opis Spisany został na papirusie w formie kodeksu, z którego zachowało się 51 kart. Oryginalny rękopis miał 72 karty. Rozmiary oryginalnych kart to 26 na 13 cm. Wielkie rozmiary kart wskazują, że rękopis prawdopodobnie był przewidziany na potrzeby wspólnoty.