Tekstualny charakter Przekazuje tekst aleksandryjski, zgodny z Kodeksem Watykańskim. Aland określił go jako „strict text” i zaklasyfikował do I kategorii, pomimo iż nie sporządził dlań profilu tekstualnego. Ocena Alanda bazuje głównie na wieku kodeksu. Frederik Wisse również nie sporządził dlań profilu tekstualnego wedle swej metody wielokrotnych wariantów (Claremont Profile Method). Bruce M. Metzger był zdania, że kodeks reprezentuje tekst proto-aleksandryjski.
Rękopis przekazuje tekst w 92% (dla Jana) i 94% (dla Łukasza) zgodny z Kodeksem Watykańskim, podczas gdy zgodny jest w 83%. Bliższy jest Kodeksowi Watykańskiemu niż Synajskiemu. Badania statystyczne wykazały, że najbliższym rękopisem dla papirusu jest Kodeks Watykański. W sytuacji, gdy oba rękopisy nie są z sobą zgodne, bardzo często ich warianty znajdują oparcie w innych rękopisach pochodzących z aleksandryjskiej tradycji, włączając w to rękopisy koptyjskie.
Papirus nie zawiera dwóch spornych tekstów. Nie zawarto w nim fragmentu mówiącego o krwawym pocie Chrystusa podczas jego agonii w Getsemane (Łk 22,43–44) oraz tekstu Pericope adulterae (Jan 7,53–8,11).