Handlarz od którego nabyto rękopis nigdy nie wyjawił miejsca pochodzenia rękopisu. W dwadzieścia lat po odkryciu, James Robinson, ekspert od rękopisów z Nag Hammadi, wskazał, że pochodzi z Jabal Abu Mana, położonego 12 km od Jabal al-Tarif, miejsca odkrycia rękopisów z Nag Hammadi. Robinson przypuszczał, że wraz z pozostałymi rękopisami Bodmera należał do biblioteki klasztoru Pachomiusza założonej około 320 roku.
Około roku 700 został ukryty w kopcu niedaleko rzeki Nil, gdzie wraz z 40 innymi rękopisami greckimi i koptyjskimi przetrwał do XX wieku. Na przełomie 1955/1956 roku rękopis opuścił Egipt.
Papirus pierwotnie był przechowywany w Bibliotheca Bodmeriana w Cologny w kantonie Genewy w bibliotece Fundacji Bodmera. 21 listopada 2006 Frank Hanna, jeden z największych katolickich filantropów w USA, nabył papirus dla Biblioteki Watykańskiej, do której został przywieziony następnego dnia, gdzie jest odtąd przechowywany (P. Bodmer XIV-XV).
Od chwili odkrycia cytowany jest we wszystkich krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. Zależność tekstualna papirusu względem Kodeksu Watykańskiego badał C. L. Porter (1961, 1962) na gruncie Ewangelii Jana oraz C. M. Martini (1966) na gruncie Ewangelii Łukasza.