Odkrycie papirusu ukazało też, że tekst aleksandryjski nie był tak doskonały, jak dotychczas sądzono. Zdaniem Claire Clivaz w Egipcie istniało kilka tradycji tekstu Nowego Testamentu, papirus reprezentuje jedną z nich.

Kodeks był też głównym powodem, dla którego w 1968 roku komitet UBS odrzucił hipotezę Horta odnośnie do krótszych lekcji tekstu zachodniego (tzw. „Western non-interpolations”), zgodnie z którą tam, gdzie tekst zachodni jest krótszy, jest tekstem oryginalnym.

Aland uznał rękopis za klucz do poznania historii tekstu Nowego Testamentu. W przedmowie do 26 wydania Novum Testamentum Graece Nestle-Alanda uznany został za najważniejszy rękopis z tekstem Ewangelii.

Głównymi rywalami rękopisu są Bodmer II oraz Chester Beatty I, oba powstałe w mniej więcej tym samym czasie, oba zawierają znaczne partie ewangelicznego tekstu. Pierwszy z nich oceniany jest przez krytyków tekstu jako niedokładna kopia, drugi natomiast ma charakter parafrazy. Toteż cieszy się opinią najbardziej dokładnej kopii tekstu ewangelicznego, zarzuca mu się jedynie opuszczenie nielicznych słów.

Zobacz też Lista kodeksów papirusowych Nowego Testamentu Papirus Bodmer II

Uwagi

Przypisy Sever Juan Voicu, Gospel Papyrus Donated to Vatican Zenit [dostęp 2012-03-25].