Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była wsią szlachecką, należącą do polskiej szlachty z rodu Krupów lub Krupków, którzy od dawnej nazwy wsi Mieszewo przyjęli odmiejscowe nazwisko Mieszewskich. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1462 miejscowość leżała w powiecie poznańskim w Koronie Królestwa Polskiego. W 1456 leżała w parafii Białężyn.
Pierwsze zachowane zapisy o wsi pochodzą z XIV i XV wiecznych archiwów sądowych i dotyczą procesów majątkowych. W 1388 odnotowano Mścigniewa z Mieszewa, który uzyskał dziedzinę Wąbiewo w procesie z Bartłomiejem Chomiąskim z powodu rękojemstwa. W 1393 Mścigniewa wspomniano ponownie jako świadka.
W 1394 Mikołaj Krupa z Mieszewa toczył proces z Mikołajem mieszczaninem ze Środy o porękę w wysokości 2 grzywien. W 1402 Rafał, Dorota, Kachna mieli pozwać Potrzowskiego w sprawie o swą część Mieszewa. W 1418 Jan z Mieszewa toczył proces o granice pomiędzy Uchorowem a Mieszewem. W 1435 wspomniany został Jan z Mieszewa. W 1436 Jan Mieszewski sprzedał Stanisławowi Romiei z Poklatek wieś Rakojady w powiecie gnieźnieńskim za 400 grzywien. W 1419 Andrzej Krupka niegdyś Mieszewski toczył proces z Mikołajem z Karczewa w powiecie gnieźnieńskim.