Historia mały|190px|lewo|Cmentarz tzw. mogiłki przy żwirowni w Biskupicach Po powstaniu styczniowym w 1868 roku ukaz carski spowodował konfiskatę wielu majątków kościelnych. Tak też stało się z gruntami Biskupic, które należały do diecezji poznańskiej. W 1873 roku wieś została zasiedlona dwustoma rosyjskimi staroobrzędowcami z Prus Wschodnich. Wkrótce jednak zjednoczyli się oni z prawosławiem stając się w ten sposób jednowiercami. Początkowo wierni jednowierczy z Nowych Biskupic należeli do oddalonej o 360 wiorst parafii działającej przy cerkwi Opieki Matki Boskiej w Karolinie w gminie Pokrowsk (świątynia ta przetrwała do dziś i funkcjonuje obecnie jako Kościół Świętej Rodziny). Z powodu znacznej odległości proboszcz jedynie dwa razy w roku mógł odwiedzić swoich parafian celem zaspokojenia ich potrzeb religijnych. Dlatego też mieszkańcy Nowych Biskupic podjęli decyzję o wzniesieniu niewielkiej cerkwi w ich miejscowości. Inicjatorem budowy i skarbnikiem komitetu budowlanego był chłop Afanazy Wysocki. Wśród ofiarodawców budowy świątyni znalazł się m.in. ks. Jan Kronsztadzki, który ofiarował na ten cel 500 rubli. Niebiańskim patronem świątyni obrano św. Aleksandra Newskiego. Cerkiew zbudowano z drewna i pokryto blachą. Nad nawą główną umieszczono 5 wieżyczek zwieńczonych kopułami.