Bryła kościoła jest prosta i surowa: bez oszkarpowań i dobudówek, z wyjątkiem kruchty od południa i dobudowanej w pierwszej połowie XIX wieku wieży zachodniej, nakrytej czterospadowym dachem namiotowym. Niewielka zakrystia mieści się w północnej ścianie i jest od zewnątrz prawie niezauważalna.
Barokowy ołtarz główny z 1753 poświęcony jest zarówno św. Rochowi, jak i Wszystkim Świętym. W partiach malowanych widoczna jest Trójca Święta, Maryja, Mojżesz, Piotr i Paweł, a także św. Agnieszka, św. Wawrzyniec i tłumek świętych biskupów, księży oraz zakonników. Z lewej strony prezbiterium, w barokowym obramowaniu, znajduje się gotycka Madonna z połowy XV wieku. Po przeciwległej stronie wizerunek św. Rocha – jednego z Orędowników – z otwartą raną na nodze (św. Rocha uznano za patrona chorych na choroby zakaźne). Na południowej stronie mieści się barokowy ołtarz z wizerunkiem św. Mikołaja. Występuje w towarzystwie trzech dziewczynek, jako że według legendy miał wyposażyć w wiano trzy kobiety. W przedsionku znajduje się chrzcielnica, najprawdopodobniej średniowieczna, która pełni rolę kropielnicy.
Wokół kościoła mieszczą się groby Polaków, Niemców oraz zamordowanych żołnierzy.