Pierwszy zapis o wsi pochodzi z 1448 i odnotował, że pełnomocnik plebana w Buku wydzierżawił Dobrogostowi z Zajączkowa tenutariuszowi bukowskiemu, czyli zarządcy klucza dóbr biskupstwa poznańskiego, na jeden rok dochody kościoła w Buku, w które wchodziły m. in. czynsz ze wsi kościelnej Pawłówko. W umowie ustalono, że Dobrogost może w okresie arendy korzystać także ze świadczeń płaconych przez kmieci pawłowskich.
W 1463 Bartłomiej pleban w Słupi koło Stęszewa oraz jego brat Jan z Buku sprzedali, za zgodą plebana bukowskiego posiadacza wsi Pawłówko, dwie grzywny czynszu rocznego na domu w Buku oraz na połowie łana we wsi Pawłowo z zastrzeżeniem prawa wykupu za 24 grzywien na rzecz altarii św. Marcina i Mikołaja, której byli kolatorami, a przeniesionej z Buku do kaplicy św. Jakuba w katedrze poznańskiej.
W 1510 do uposażenia altarysty altarii Wniebowzięcia NMP i św. Andrzeja w kościele parafialnym w Buku należał m. in. jeden wiardunek czynszu rocznego z zagrody Marcina zagrodnika w Pawłówku, wsi kościoła parafialnego w Buku.