W XVI w. miejscowa parafia obejmowała Pątnów i Bieniec. Wieś należała wówczas w części do grodu wieluńskiego, a w części do Mateusza Skrzyńskiego. W 1511 miejscowość leżała w powiecie wieluńskim i liczyła 7 łanów, a w 1518 – 6 łanów. W 1520 we wsi stanął kościół ś. Jana Ewangelisty, którego patronem był król polski Zygmunt I Stary. Pleban posiadał w miejscowości 3 łany i pobierał od 6 wolnych po 6 groszy dziesięciny. Z dwóch młynów natomiast po 3 grosze, a z trzeciego 2 grosze. Zagrodnicy, karczmarze i chałupnicy natomiast płacili stołowe. Kanonicy wieluńscy brali dziesięcinę z ról osiadłych, po 1 wiardunku oraz ćwierć żyta i owsa z łanu, a z ról opustoszałych odprowadzano dziesięcinę snopową. W 1527 dzierżawcą wsi była Elżbieta z Tarnowa, wojewodzina sandomierska. Według ksiąg poborowych z 1553 Pątnów był wsią kościelną i należał do grodu królewskiego w Wieluniu. Miał 11 osadników, 6 łanów. Dwóch sołtysów miało po jednym łanie. We wsi stały 3 młyny o nazwach: Witek, Pacharz, Roch. Część szlachecka Mateusza Skrzyńskiego miała 2 osadników oraz przynależący do tej własności młyn. W 1564 wieś leżała w starostwie wieluńskim. Mieszkało w niej 11 kmieci gospodarujących na 12,5 łana, którzy płacili czynsz po 24 grosze, 12 denarów, a resztę oddawali w naturze. Na pozostałych 3 łanach było czterech kmieci było wolnych.