W 1885 r. Pełczyce Górne obejmowały 334 morgi, w tym 231 mórg należących do dworu i 13 osadników oraz 103 morgi włościańskie. Wieś liczyła 8 domów i 71 mieszkańców. We wsi znajdował się również folwark należący do Rocha Wacława Żardeckiego. Natomiast Pełczyce Dolne obejmowały 327 mórg, w tym 253 morgi należące do dworu i 15 osadników oraz 74 morgi włościańskie. Wieś liczyła 14 domów i 96 mieszkańców.
W 1897 roku folwark Pełczyce Górne liczył 229 mórg i 120 sążni. W następnych latach grunty folwarku zostały rozsprzedane miejscowym chłopom. Resztówkę folwarku liczącą 8 mórg i 267 sążni sprzedał w ostatni właściciel folwarku Stefan Chajęcki w 1919r miejscowemu gospodarzowi (Stanisław Chmielnicki).
W okresie I wojny światowej, po porażkach armii rosyjskiej, wieś w latach 1915–1918 znajdowała się na obszarze okupowanym przez Austro-Węgry zwanym Generalnym Gubernatorstwem Lubelskim.
Po odzyskaniu niepodległości w II Rzeczypospolitej wieś wchodziła w skład gminy Jurkowice w powiecie sandomierskim w województwie kieleckim.
Według spisu z 1921 roku istniały: kolonia Pełczyce Dolne licząca 14 domów i 90 mieszkańców, wieś Pełczyce Dolne licząca 20 domów i 123 mieszkańców, w tym 7 wyznania mojżeszowego, kolonia Pełczyce Górne licząca 13 domów i 73 mieszkańców, wieś Pełczyce Górne licząca 15 domów i 94 mieszkańców.