Z tego powodu w okresie Edo kabuki było również zapisywane jako 歌舞妓 („śpiewająca i tańcząca prostytutka”).

Ze względu na to, że taka sytuacja doprowadziła m.in. do walk wśród widzów o względy tancerek, w 1629 roku siogunat rodu Tokugawa zabronił kobietom tych występów. Zastąpili je młodzi chłopcy (wakashu).

Pierwszy teatr kabuki w Japonii został otwarty w 1624 roku w Edo, w dzielnicy Ningyōchō.

1629–1652: chłopięce kabuki Powodem zakazu wydanego przez władze Tokugawów była nie tylko ochrona moralności. Część historyków sugeruje, że rząd był również zaniepokojony popularnością sztuk kabuki, przedstawiających zwykłe życie (a nie heroiczną przeszłość) oraz przenoszących na scenę niedawne skandale, niektóre z udziałem przedstawicieli administracji.

thumb|Schadzka mężczyzny i młodzieńca, prawdopodobnie aktora kabuki (młodzi aktorzy często byli poszukiwani przez mieszczan oddających się shudō) thumb|Kurtyna ozdobiona kumadori w teatrze Misono-za, Nagoja, 2013